Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα (27/1) για τα θύματα του Ολοκαυτώματος
Ο πρόσφατος εμπρησμός της Συναγωγής στα Χανιά και η δήλωση των συλληφθέντων γι΄ αυτό το έγκλημα μίσους ότι «δεν συμπαθούσαν τους Εβραίους», κάνει πιο αναγκαία την επισήμανση ότι σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του εβραϊκού Ολοκαυτώματος, είναι απαραίτητη η καταδίκη του κλίματος αντισημιτισμού που έχει οξυνθεί τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας.
Τιμώντας τη μνήμη των 6 εκατομμυρίων Εβραίων, που μαζί με εκατομμύρια άλλους Ευρωπαίους υπήρξαν τα θύματα των εκκαθαρίσεων του παρανοϊκού ναζιστικού καθεστώτος, οι Οικολόγοι Πράσινοι πιστεύουν ότι η 27η Ιανουαρίου θα πρέπει να είναι μια Ημέρα αντίδρασης και καταδίκης για τα φαινόμενα αντισημιτισμού που αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται στη χώρα μας. Το δείχνουν κρούσματα όπως:
- o πρόσφατος εμπρησμός της Συναγωγής των Χανίων και της καταστροφής μνημείων πολιτισμού των Ελλήνων εβραίων,
- ο βανδαλισμός εβραϊκών τάφων στα Ιωάννινα,
- η βεβήλωση της Συναγωγής του Βόλου με συνθήματα,
- η επίθεσης στη Συναγωγή της Λάρισας.
Καμία ανοχή στη μισαλλοδοξία και τον ρατσισμό!
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010
Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2010
Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ
Συζητιέται αυτές τις μέρες ο νέος «Καποδίστριας» που θα περιλαμβάνει συνενώσεις Δήμων, κατάργηση Νομαρχιών και εκλεγόμενη Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση. Εν τούτοις, ελάχιστη συζήτηση βλέπουμε να γίνεται πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα που μπορεί να έχουν δραματικές επιπτώσεις.
Η κατάργηση των Νομαρχιών κι η ενδεχόμενη μεταφορά των αρμοδιοτήτων τους στην Περιφέρεια δεν είναι βήμα προς τα μπρος αλλά βήμα προς τα πίσω. Δεν είναι προώθηση της αποκέντρωσης αλλά του συγκεντρωτισμού σε επίπεδο Περιφέρειας. Βλέπουμε όλοι τι γίνεται με τη διαμάχη για το θέμα του Εφετείου, με υπηρεσίες που υπάρχουν μόνο στην έδρα της Περιφέρειας και πρέπει κανείς να ταξιδεύει στην έδρα της Περιφέρειας (π.χ. καρκινοπαθείς που πρέπει να ταξιδεύουν στο Ηράκλειο για να κάνουν τις απαραίτητες θεραπείες). Η ενδεχόμενη μεταφορά και όλων των αρμοδιοτήτων των Νομαρχιών αλλά και των αποφάσεων που έπαιρναν τα Νομαρχιακά Συμβούλια στην Περιφέρεια θα μεγεθύνει το συγκεντρωτισμό, θα οξύνει τον τοπικισμό και θα οδηγήσει σε εκρηκτικές κυριολεκτικά καταστάσεις. Δεν τολμάμε καν να φανταστούμε ότι μπορεί να διαχειρίζονται οι Περιφέρειες αποφάσεις και κονδύλια που παλιότερα ήταν θέμα Νομαρχιών. Θα οδηγηθούμε σε 13 μικρές «Αθήνες» που θα δημιουργηθούν σε βάρος των μικρότερων νομών των Περιφερειών, αναπαράγοντας τον υδροκεφαλισμό σε τοπικό επίπεδο, παρακρατώντας το μεγαλύτερο κομμάτι των χρημάτων της Περιφέρειας για την έδρα της, ερημώνοντας την ύπαιθρο και συγκεντρώνοντας πληθυσμό εκεί που λαμβάνονται οι αποφάσεις κι εκεί που δαπανώνται τα περισσότερα χρήματα, στην έδρα της Περιφέρειας.
Κάτι τέτοιο φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με αποκέντρωση. Αποκέντρωση σημαίνει πόροι, αποφάσεις κι εξουσίες να φύγουν από το κέντρο και να πάνε στην περιφέρεια. Άρα, αν πράγματι η κυβέρνηση επιδιώκει την αποκέντρωση, τότε θα πρέπει να δώσει στα νέα εκλεγόμενα Περιφερειακά Συμβούλια αρμοδιότητες, πόρους, αποφάσεις κι εξουσίες που μέχρι σήμερα έχει το κεντρικό κράτος. Οποιαδήποτε άλλη εκδοχή δυσφημίζει την πραγματική αποκέντρωση. Εκλεγόμενα Περιφερειακά Συμβούλια χωρίς αρμοδιότητες και πόρους που θα φύγουν από το κεντρικό κράτος θα έχουν υπονομευτεί στη λειτουργία τους από την αρχή, προφανώς με μοναδικό σκοπό λειτουργίας τους την εξοικονόμηση χρημάτων. Εκλεγόμενα Περιφερειακά Συμβούλια με αρμοδιότητες και χρήματα που είχαν τα Νομαρχιακά Συμβούλια είναι συγκέντρωση εξουσίας στο κέντρο της Περιφέρειας, απομάκρυνση της εξουσίας από τον πολίτη, άρα δεν είναι αποκέντρωση!
Έχουμε δει τι σημαίνει αυτή η απομάκρυνση της εξουσίας από τον πολίτη, με τη μορφή νομιμοποίησης από την Περιφέρεια επεμβάσεων σε σημαντικούς οικοτόπους που προστατεύονται από το Δίκτυο NATURA 2000, επεμβάσεων που ευαίσθητοι πολίτες και το οικολογικό κίνημα είχαν καταφέρει να μπλοκάρουν σε τοπικό επίπεδο, Δήμου ή Νομαρχίας. Βλέπουμε ακόμη σε επίπεδο Κρήτης να προωθούνται λύσεις π.χ. στο θέμα των σκουπιδιών κόντρα στη θέληση των πολιτών και σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος και της υγείας των πολιτών (εργοστάσιο καύσης αντί μείωση και ανακύκλωση των σκουπιδιών). Ή ακόμη να γίνεται σπάταλη διαχείριση πολύτιμων φυσικών πόρων όπως του νερού και της ενέργειας (να μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις με σοβαρές απώλειες αντί να γίνεται εξοικονόμηση, επισκευή δικτύων και αειφορική διαχείριση με χρήση ανανεώσιμων πηγών και αποκεντρωμένων μονάδων).
Η εκλεγόμενη από τους πολίτες Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση πρέπει να προχωρήσει, παίρνοντας όμως πόρους και αρμοδιότητες από το κεντρικό κράτος κι όχι από τους Νομούς. Ίσως μια λύση να είναι το Περιφερειακό Συμβούλιο να αποτελεί τη Συνέλευση των Νομαρχιακών Συμβουλίων της Περιφέρειας. Τα Νομαρχιακά Συμβούλια να διατηρήσουν τις αρμοδιότητες και τους πόρους τους αποτελώντας τοπικά Τμήματα του Περιφερειακού Συμβουλίου. Το δε Περιφερειακό Συμβούλιο στις συνεδριάσεις του να αποφασίζει πάνω σε αρμοδιότητες που θα αποκεντρωθούν από την Αθήνα και να λειτουργεί με κονδύλια που επίσης πρέπει να αποκεντρωθούν από τον κεντρικό κρατικό προϋπολογισμό. Μόνο έτσι θα μιλάμε πράγματι για αποκέντρωση κι όχι για από-συγκέντρωση του κράτους σε επίπεδο Περιφέρειας.
Εάν η κυβέρνηση επιλέξει τον υδροκεφαλισμό και την αναπαραγωγή της Αθήνας σε τοπικό επίπεδο παίρνοντας αρμοδιότητες και πόρους από τους Νομούς για να δοθούν στις Περιφέρειες, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές τόσο για τη φύση όσο και για τη διατήρηση του πληθυσμού τις υπαίθρου. Κι οι αντιδράσεις θα είναι δικαιολογημένα μεγάλες.
Η κατάργηση των Νομαρχιών κι η ενδεχόμενη μεταφορά των αρμοδιοτήτων τους στην Περιφέρεια δεν είναι βήμα προς τα μπρος αλλά βήμα προς τα πίσω. Δεν είναι προώθηση της αποκέντρωσης αλλά του συγκεντρωτισμού σε επίπεδο Περιφέρειας. Βλέπουμε όλοι τι γίνεται με τη διαμάχη για το θέμα του Εφετείου, με υπηρεσίες που υπάρχουν μόνο στην έδρα της Περιφέρειας και πρέπει κανείς να ταξιδεύει στην έδρα της Περιφέρειας (π.χ. καρκινοπαθείς που πρέπει να ταξιδεύουν στο Ηράκλειο για να κάνουν τις απαραίτητες θεραπείες). Η ενδεχόμενη μεταφορά και όλων των αρμοδιοτήτων των Νομαρχιών αλλά και των αποφάσεων που έπαιρναν τα Νομαρχιακά Συμβούλια στην Περιφέρεια θα μεγεθύνει το συγκεντρωτισμό, θα οξύνει τον τοπικισμό και θα οδηγήσει σε εκρηκτικές κυριολεκτικά καταστάσεις. Δεν τολμάμε καν να φανταστούμε ότι μπορεί να διαχειρίζονται οι Περιφέρειες αποφάσεις και κονδύλια που παλιότερα ήταν θέμα Νομαρχιών. Θα οδηγηθούμε σε 13 μικρές «Αθήνες» που θα δημιουργηθούν σε βάρος των μικρότερων νομών των Περιφερειών, αναπαράγοντας τον υδροκεφαλισμό σε τοπικό επίπεδο, παρακρατώντας το μεγαλύτερο κομμάτι των χρημάτων της Περιφέρειας για την έδρα της, ερημώνοντας την ύπαιθρο και συγκεντρώνοντας πληθυσμό εκεί που λαμβάνονται οι αποφάσεις κι εκεί που δαπανώνται τα περισσότερα χρήματα, στην έδρα της Περιφέρειας.
Κάτι τέτοιο φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με αποκέντρωση. Αποκέντρωση σημαίνει πόροι, αποφάσεις κι εξουσίες να φύγουν από το κέντρο και να πάνε στην περιφέρεια. Άρα, αν πράγματι η κυβέρνηση επιδιώκει την αποκέντρωση, τότε θα πρέπει να δώσει στα νέα εκλεγόμενα Περιφερειακά Συμβούλια αρμοδιότητες, πόρους, αποφάσεις κι εξουσίες που μέχρι σήμερα έχει το κεντρικό κράτος. Οποιαδήποτε άλλη εκδοχή δυσφημίζει την πραγματική αποκέντρωση. Εκλεγόμενα Περιφερειακά Συμβούλια χωρίς αρμοδιότητες και πόρους που θα φύγουν από το κεντρικό κράτος θα έχουν υπονομευτεί στη λειτουργία τους από την αρχή, προφανώς με μοναδικό σκοπό λειτουργίας τους την εξοικονόμηση χρημάτων. Εκλεγόμενα Περιφερειακά Συμβούλια με αρμοδιότητες και χρήματα που είχαν τα Νομαρχιακά Συμβούλια είναι συγκέντρωση εξουσίας στο κέντρο της Περιφέρειας, απομάκρυνση της εξουσίας από τον πολίτη, άρα δεν είναι αποκέντρωση!
Έχουμε δει τι σημαίνει αυτή η απομάκρυνση της εξουσίας από τον πολίτη, με τη μορφή νομιμοποίησης από την Περιφέρεια επεμβάσεων σε σημαντικούς οικοτόπους που προστατεύονται από το Δίκτυο NATURA 2000, επεμβάσεων που ευαίσθητοι πολίτες και το οικολογικό κίνημα είχαν καταφέρει να μπλοκάρουν σε τοπικό επίπεδο, Δήμου ή Νομαρχίας. Βλέπουμε ακόμη σε επίπεδο Κρήτης να προωθούνται λύσεις π.χ. στο θέμα των σκουπιδιών κόντρα στη θέληση των πολιτών και σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος και της υγείας των πολιτών (εργοστάσιο καύσης αντί μείωση και ανακύκλωση των σκουπιδιών). Ή ακόμη να γίνεται σπάταλη διαχείριση πολύτιμων φυσικών πόρων όπως του νερού και της ενέργειας (να μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις με σοβαρές απώλειες αντί να γίνεται εξοικονόμηση, επισκευή δικτύων και αειφορική διαχείριση με χρήση ανανεώσιμων πηγών και αποκεντρωμένων μονάδων).
Η εκλεγόμενη από τους πολίτες Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση πρέπει να προχωρήσει, παίρνοντας όμως πόρους και αρμοδιότητες από το κεντρικό κράτος κι όχι από τους Νομούς. Ίσως μια λύση να είναι το Περιφερειακό Συμβούλιο να αποτελεί τη Συνέλευση των Νομαρχιακών Συμβουλίων της Περιφέρειας. Τα Νομαρχιακά Συμβούλια να διατηρήσουν τις αρμοδιότητες και τους πόρους τους αποτελώντας τοπικά Τμήματα του Περιφερειακού Συμβουλίου. Το δε Περιφερειακό Συμβούλιο στις συνεδριάσεις του να αποφασίζει πάνω σε αρμοδιότητες που θα αποκεντρωθούν από την Αθήνα και να λειτουργεί με κονδύλια που επίσης πρέπει να αποκεντρωθούν από τον κεντρικό κρατικό προϋπολογισμό. Μόνο έτσι θα μιλάμε πράγματι για αποκέντρωση κι όχι για από-συγκέντρωση του κράτους σε επίπεδο Περιφέρειας.
Εάν η κυβέρνηση επιλέξει τον υδροκεφαλισμό και την αναπαραγωγή της Αθήνας σε τοπικό επίπεδο παίρνοντας αρμοδιότητες και πόρους από τους Νομούς για να δοθούν στις Περιφέρειες, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές τόσο για τη φύση όσο και για τη διατήρηση του πληθυσμού τις υπαίθρου. Κι οι αντιδράσεις θα είναι δικαιολογημένα μεγάλες.
Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2010
Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009
Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009
ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ
Οι Οικολόγοι Πράσινοι Χανίων, μετά τη συμμετοχή τους στην Παγκόσμια Ημέρα Δράσης για την Κλιματική Αλλαγή το προηγούμενο Σάββατο, συνεχίζουν τις δράσεις ενημέρωσης των πολιτών για την κλιματική αλλαγή την Τρίτη 15-12-2009, με προβολή της ταινίας «Η εποχή των ηλιθίων», στο καφέ «Ταράτσα» στο Ενετικό Λιμάνι των Χανίων (είσοδος ελεύθερη), στις 9 το βράδυ.
Στην «Εποχή των ηλιθίων» πρωταγωνιστεί ο Peter Postlethwaite, ως ένας άνθρωπος που ζει μόνος σε ένα κατεστραμμένο κι ερημοποιημένο κόσμο το 2055, αναζητώντας σε παλιές μαρτυρίες επτά σημερινών ανθρώπων γιατί δεν σταματήσαμε την κλιματική αλλαγή, όταν είχαμε την ευκαιρία.
Τα γυρίσματα της ταινίας κράτησαν 4 ολόκληρα χρόνια κι αποτελείται από επτά παράλληλα ντοκιμαντέρ που καταγράφουν την κλιματική αλλαγή στην Ινδία, τη Νιγηρία, τη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ, την Ιορδανία, τη Γαλλία και την Αγγλία.
Σκηνοθέτης της ταινίας είναι η Franny Armstrong της Spanner Films, που σκηνοθέτησε παλιότερα το Mclibel, το ντοκιμαντέρ που αναφέρεται στην δικαστική προσφυγή της McDonald’s κατά δυο ακτιβιστών της Greenpeace στο Λονδίνο, επειδή μοίραζαν φυλλάδια κατά των φαστ φουντ. Η ταινία αυτή δημιουργήθηκε από περισσότερα από 1000 άτομα. Ακολούθησε εναλλακτικούς τρόπους τόσο στη χρηματοδότηση (πάνω από 300 χρηματοδότες αντί κάποιας μεγάλης εταιρείας) όσο και στη διανομή. Πρώτη προβολή έγινε στην πλατεία του Λέστερ στην Αγγλία σε έναν κινηματογράφο σε μια σκηνή με ηλιακή ενέργεια στις 15 Μαρτίου 2009. Ακολούθησαν 450 προβολές τους επόμενους τρεις μήνες στην Αγγλία οργανωμένες μέσω Ίντερνετ. Πάνω από 62 εθελοντές μετέφρασαν την ταινία σε 31 γλώσσες για την Παγκόσμια Πρεμιέρα που έγινε στις 21/22 Σεπτεμβρίου, όταν η ταινία προβλήθηκε από τη Νέα Υόρκη ταυτόχρονα σε πάνω από ένα εκατομμύριο θεατές σε 63 χώρες.
Η ταινία προβάλλεται πλέον σε όλο τον κόσμο από οικολογικές οργανώσεις, σχολεία, πρωτοβουλίες πολιτών, με άδεια που εξασφαλίζεται μέσω Διαδικτύου, πληρώνοντας ελάχιστα χρήματα απευθείας στους παραγωγούς της ταινίας.
Στην «Εποχή των ηλιθίων» πρωταγωνιστεί ο Peter Postlethwaite, ως ένας άνθρωπος που ζει μόνος σε ένα κατεστραμμένο κι ερημοποιημένο κόσμο το 2055, αναζητώντας σε παλιές μαρτυρίες επτά σημερινών ανθρώπων γιατί δεν σταματήσαμε την κλιματική αλλαγή, όταν είχαμε την ευκαιρία.
Τα γυρίσματα της ταινίας κράτησαν 4 ολόκληρα χρόνια κι αποτελείται από επτά παράλληλα ντοκιμαντέρ που καταγράφουν την κλιματική αλλαγή στην Ινδία, τη Νιγηρία, τη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ, την Ιορδανία, τη Γαλλία και την Αγγλία.
Σκηνοθέτης της ταινίας είναι η Franny Armstrong της Spanner Films, που σκηνοθέτησε παλιότερα το Mclibel, το ντοκιμαντέρ που αναφέρεται στην δικαστική προσφυγή της McDonald’s κατά δυο ακτιβιστών της Greenpeace στο Λονδίνο, επειδή μοίραζαν φυλλάδια κατά των φαστ φουντ. Η ταινία αυτή δημιουργήθηκε από περισσότερα από 1000 άτομα. Ακολούθησε εναλλακτικούς τρόπους τόσο στη χρηματοδότηση (πάνω από 300 χρηματοδότες αντί κάποιας μεγάλης εταιρείας) όσο και στη διανομή. Πρώτη προβολή έγινε στην πλατεία του Λέστερ στην Αγγλία σε έναν κινηματογράφο σε μια σκηνή με ηλιακή ενέργεια στις 15 Μαρτίου 2009. Ακολούθησαν 450 προβολές τους επόμενους τρεις μήνες στην Αγγλία οργανωμένες μέσω Ίντερνετ. Πάνω από 62 εθελοντές μετέφρασαν την ταινία σε 31 γλώσσες για την Παγκόσμια Πρεμιέρα που έγινε στις 21/22 Σεπτεμβρίου, όταν η ταινία προβλήθηκε από τη Νέα Υόρκη ταυτόχρονα σε πάνω από ένα εκατομμύριο θεατές σε 63 χώρες.
Η ταινία προβάλλεται πλέον σε όλο τον κόσμο από οικολογικές οργανώσεις, σχολεία, πρωτοβουλίες πολιτών, με άδεια που εξασφαλίζεται μέσω Διαδικτύου, πληρώνοντας ελάχιστα χρήματα απευθείας στους παραγωγούς της ταινίας.
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009
Κοπεγχάγη, Ελλάδα, Κρήτη
Η Ελλάδα είναι πολύ πίσω στην παραγωγή ενέργειας από Α.Π.Ε. Στην Κρήτη, υπάρχει μια αξιόλογη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω εγκατάστασης ανεμογεννητριών (καλύπτεται ήδη το 14% της καταναλισκόμενης ηλεκτρικής ενέργειας), με τις περισσότερες να έχουν μπει στην ανατολική Κρήτη. Ωστόσο πρόσφατα υπάρχει πιο έντονη δραστηριοποίηση και στο νομό μας (π.χ Αιολική συστοιχία στην Κίσσαμο ισχύος 9 ΜW). Τώρα μπαίνουν δυναμικά και τα φωτοβολταϊκά συστήματα (π.χ. Νίππος, 160 kW). Σημειώνουμε πως, όσον αφορά τις ανεμογεννήτριες, το τεχνικό πρόβλημα που περιορίζει τη διείσδυσή τους στο δίκτυο της ΔΕΗ θα μπορούσε να λυθεί με την κατασκευή αντλησιοταμιευτήρων που αποθηκεύουν την περισσευούμενη ενέργεια και την αποδίδουν όταν υπάρχει έλλειψη.
Ωστόσο, απέχουμε πολύ ακόμα από την απεξάρτηση του νησιού από το πετρέλαιο. Πέρα από το κόστος για το εισαγόμενο πετρέλαιο, υπάρχει το θέμα της βλάβης της υγείας των περιοίκων από τα καυσαέρια των θερμικών εργοστασίων και τις γραμμές υψηλής τάσης. Έχουμε επίσης και συνεχείς τοπικές διαμάχες για τη χωροθέτηση αυτών των εργοστασίων, αλλά και των λιμανιών-σταθμών μεταφοράς υγρών καυσίμων.
Το αίτημα για σταδιακή μείωση λειτουργίας του σταθμού της ΔΕΗ στην Ξυλοκαμάρα και για τελική απομάκρυνσή της παραμένει. Το 2008 κάηκαν περίπου 200.000 τόνοι πετρέλαιο ντήζελ κίνησης και παρήχθησαν 785 Μεγαβατώρες. Παράλληλα η ΔΕΗ σχεδιάζει αύξηση της παραγωγής στον Αθερινόλακκο και κατασκευή νέου θερμικού σταθμού 500 MW με φυσικό αέριο στην Κορακιά, στα σύνορα των νομών Ρεθύμνου και Ηρακλείου.
Η ετήσια αύξηση της ζήτησης ενέργειας στην Κρήτη στηρίζει ένα αδιέξοδο, σπάταλο αναπτυξιακό μοντέλο που βασίζεται στην υπερκατανάλωση, στο μαζικό τουρισμό και τη χημική γεωργία. Το αδιέξοδο αυτού του αναπτυξιακού μοντέλου τα βλέπουμε ανάγλυφα το τελευταίο διάστημα με την οικονομική κρίση, τους πολέμους για το πετρέλαιο και τους φυσικούς πόρους, την ορατή σε όλους πλέον κλιματική αλλαγή.
Η Ελλάδα και η Κρήτη πρέπει να εγκαταλείψουν τους πετρελαϊκούς σταθμούς και να κάνουν στροφή προς την εξοικονόμηση και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Ζητούμε λοιπόν:
Α) Να φτιαχτεί απλό και αποτελεσματικό θεσμικό πλαίσιο για μικρά και μεγάλα έργα. Λέμε και μεγάλα, γιατί η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα είναι τόσο άσχημη (με το 55% της συνολικά παραγόμενης ενέργειας να παράγεται από καύση λιγνίτη στην Πτολεμαΐδα και στη Μεγαλόπολη, με τον καρκίνο να θερίζει στα περίχωρα…και άλλο ένα 40% από καύση πετρελαίου σε διάφορους θερμικούς σταθμούς), που δεν μπορούμε εξ αρχής να απορρίπτουμε τη συμβολή έργων Α.Π.Ε. μεγάλης ισχύος. Για τις όποιες επιπτώσεις κρίνουμε κατά περίπτωση. Ζητούμε, επίσης, να δοθούν και στους απλούς πολίτες (και όχι μόνο στις επιχειρήσεις) κίνητρα και διευκολύνσεις για να κάνουν το σπίτι τους ενεργειακά αυτόνομο, με τη χρήση συστημάτων γεωθερμίας, φωτοβολταϊκών, ανεμογεννητριών κ.λ.π. Ας σκεφτούμε πόσο θετικό είναι το γεγονός πως η Ελλάδα τις τελευταίες 3 δεκαετίες γέμισε ηλιακούς θερμοσίφωνες, (που μέχρι πριν λίγα χρόνια είχαν φορολογικά κίνητρα).
Β) Συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στην κατασκευή και εκμετάλλευση συστημάτων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Θεωρούμε πολύ σημαντικό Δήμοι, Κοινότητες και μικρές τοπικές εταιρείες να εμπλακούν όσο γίνεται περισσότερο στα έργα Α.Π.Ε., όχι μόνο για λόγους άμεσα οικονομικούς (πώληση ηλεκτρικής ενέργειας) αλλά και για λόγους ενδυνάμωσης της τοπικής κοινωνίας (εισοδήματα από νέες θέσεις εργασίας, συνδυασμός με διάφορες άλλες δραστηριότητες ήπιας ανάπτυξης) και σχετικής ενεργειακής αυτονομίας.
Γ) Η εγχώρια έρευνα και ανάπτυξη βιομηχανίας τεχνολογιών Α.Π.Ε. ζητούμε να υποστηριχτεί αποφασιστικά από το κράτος, γιατί θα υπάρξει σημαντικό όφελος για την οικονομία και πολλές θέσεις εργασίας, τόσο για τεχνικό-επιστημονικό προσωπικό όσο και για διάφορες άλλες κατηγορίες.
Ωστόσο, απέχουμε πολύ ακόμα από την απεξάρτηση του νησιού από το πετρέλαιο. Πέρα από το κόστος για το εισαγόμενο πετρέλαιο, υπάρχει το θέμα της βλάβης της υγείας των περιοίκων από τα καυσαέρια των θερμικών εργοστασίων και τις γραμμές υψηλής τάσης. Έχουμε επίσης και συνεχείς τοπικές διαμάχες για τη χωροθέτηση αυτών των εργοστασίων, αλλά και των λιμανιών-σταθμών μεταφοράς υγρών καυσίμων.
Το αίτημα για σταδιακή μείωση λειτουργίας του σταθμού της ΔΕΗ στην Ξυλοκαμάρα και για τελική απομάκρυνσή της παραμένει. Το 2008 κάηκαν περίπου 200.000 τόνοι πετρέλαιο ντήζελ κίνησης και παρήχθησαν 785 Μεγαβατώρες. Παράλληλα η ΔΕΗ σχεδιάζει αύξηση της παραγωγής στον Αθερινόλακκο και κατασκευή νέου θερμικού σταθμού 500 MW με φυσικό αέριο στην Κορακιά, στα σύνορα των νομών Ρεθύμνου και Ηρακλείου.
Η ετήσια αύξηση της ζήτησης ενέργειας στην Κρήτη στηρίζει ένα αδιέξοδο, σπάταλο αναπτυξιακό μοντέλο που βασίζεται στην υπερκατανάλωση, στο μαζικό τουρισμό και τη χημική γεωργία. Το αδιέξοδο αυτού του αναπτυξιακού μοντέλου τα βλέπουμε ανάγλυφα το τελευταίο διάστημα με την οικονομική κρίση, τους πολέμους για το πετρέλαιο και τους φυσικούς πόρους, την ορατή σε όλους πλέον κλιματική αλλαγή.
Η Ελλάδα και η Κρήτη πρέπει να εγκαταλείψουν τους πετρελαϊκούς σταθμούς και να κάνουν στροφή προς την εξοικονόμηση και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Ζητούμε λοιπόν:
Α) Να φτιαχτεί απλό και αποτελεσματικό θεσμικό πλαίσιο για μικρά και μεγάλα έργα. Λέμε και μεγάλα, γιατί η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα είναι τόσο άσχημη (με το 55% της συνολικά παραγόμενης ενέργειας να παράγεται από καύση λιγνίτη στην Πτολεμαΐδα και στη Μεγαλόπολη, με τον καρκίνο να θερίζει στα περίχωρα…και άλλο ένα 40% από καύση πετρελαίου σε διάφορους θερμικούς σταθμούς), που δεν μπορούμε εξ αρχής να απορρίπτουμε τη συμβολή έργων Α.Π.Ε. μεγάλης ισχύος. Για τις όποιες επιπτώσεις κρίνουμε κατά περίπτωση. Ζητούμε, επίσης, να δοθούν και στους απλούς πολίτες (και όχι μόνο στις επιχειρήσεις) κίνητρα και διευκολύνσεις για να κάνουν το σπίτι τους ενεργειακά αυτόνομο, με τη χρήση συστημάτων γεωθερμίας, φωτοβολταϊκών, ανεμογεννητριών κ.λ.π. Ας σκεφτούμε πόσο θετικό είναι το γεγονός πως η Ελλάδα τις τελευταίες 3 δεκαετίες γέμισε ηλιακούς θερμοσίφωνες, (που μέχρι πριν λίγα χρόνια είχαν φορολογικά κίνητρα).
Β) Συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στην κατασκευή και εκμετάλλευση συστημάτων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Θεωρούμε πολύ σημαντικό Δήμοι, Κοινότητες και μικρές τοπικές εταιρείες να εμπλακούν όσο γίνεται περισσότερο στα έργα Α.Π.Ε., όχι μόνο για λόγους άμεσα οικονομικούς (πώληση ηλεκτρικής ενέργειας) αλλά και για λόγους ενδυνάμωσης της τοπικής κοινωνίας (εισοδήματα από νέες θέσεις εργασίας, συνδυασμός με διάφορες άλλες δραστηριότητες ήπιας ανάπτυξης) και σχετικής ενεργειακής αυτονομίας.
Γ) Η εγχώρια έρευνα και ανάπτυξη βιομηχανίας τεχνολογιών Α.Π.Ε. ζητούμε να υποστηριχτεί αποφασιστικά από το κράτος, γιατί θα υπάρξει σημαντικό όφελος για την οικονομία και πολλές θέσεις εργασίας, τόσο για τεχνικό-επιστημονικό προσωπικό όσο και για διάφορες άλλες κατηγορίες.
Η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης και τι κάνουμε όλοι εμείς
Τώρα πια ξέρουμε:
Το κλίμα της Γης έχει αποσταθεροποιηθεί εξ αιτίας της ανθρώπινης παρέμβασης. Η θερμοκρασία του πλανήτη αυξάνεται.
Η κλιματική αλλαγή μας αφορά όλους. Κανένας, σε καμιά περιοχή του πλανήτη δεν θα αποφύγει τις επιπτώσεις, άμεσες ή έμμεσες.
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ; Από 7 μέχρι 18 Δεκεμβρίου, στην Κοπεγχάγη, γίνεται η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για το κλίμα.
Η συνδιάσκεψη στην Κοπεγχάγη είναι πρακτικά η τελευταία ευκαιρία για την επίτευξη μιας νέας παγκόσμιας συμφωνίας με ουσιαστικές δεσμεύσεις για δράση.
ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ;
Δεσμεύσεις των ανεπτυγμένων χωρών για μειώσεις των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 40% το 2020 και κατά 90% το 2050 (με βάση πάντα το επίπεδο του 1990).
Χρειαζόμαστε ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΩΡΑ!
Ήρθε η ώρα των κυβερνήσεων να δείξουν πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα για μια παγκόσμια συμφωνία που θα αποτρέψει ένα κλιματικό χάος.
……Είναι όμως και η ώρα της περισυλλογής και της αυτοκριτικής μας ως κοινωνία. Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Ξέρουμε πως το κλίμα αλλάζει κυρίως εξ αιτίας της καύσης ορυκτών καυσίμων (κάρβουνου, πετρελαίου, φυσικού αερίου), που παράγει διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο συσσωρευέται στην ατμόσφαιρα και ενισχύει το «φαινόμενο του θερμοκηπίου». Τα ορυκτά καύσιμα καταναλώνονται κυρίως για παραγωγή ενέργειας που χρειάζεται για να κατασκευαστούν διάφορα προϊόντα, για θέρμανση/ψύξη και για τις μεταφορές ανθρώπων και εμπορευμάτων.
Η κρίσιμη ερώτηση που πρέπει να κάνουμε, πρίν αρχίσουμε τη συζήτηση για πιο φιλικές στο περιβάλλον τεχνολογίες παραγωγής ενέργειας, είναι: Τα χρειαζόμαστε όλα αυτά πραγματικά; Αντιπροσωπεύουν πραγματικές ανάγκες;
Η απάντηση είναι: ΟΧΙ. Απλά, είμαστε δεμένοι εδώ και πολλές δεκαετίες σε ένα πονηρό καταναλωτικό σύστημα, που για να πουλάει συνεχώς προϊόντα-εμπορεύματα μας έχει πείσει πως ακόμα και 100 μέτρα απόσταση πρέπει να πηγαίνουμε με ένα πανάκριβο αστραφτερό Ι.Χ. –(που να το αλλάζουμε και κάθε 4-5 χρόνια) –για να «μπούμε στο μάτι» του γείτονα – ανταγωνιστή μας στην κατανάλωση. Πως πρέπει να αγοράζουμε πανάκριβα ρούχα μόνο για λόγους “life style”. Πως είναι λογικό να καίμε τόννους πετρέλαιο για να θερμάνουμε κτίρια με κακό σχεδιασμό και χωρίς μονώσεις …Πως είναι λογικό να αγοράζουμε τρόφιμα που έχουν έρθει από την άλλη άκρη του κόσμου, τυλιγμένα σε ογκώδεις συσκευασίες, (που θα καταλήξουν αμέσως στα σκουπίδια). Πως η «κρεατοθεραπεία» 7 μέρες τη βδομάδα είναι η πιο υγιεινή δίαιτα….Πως το να ξαναχρησιμοποιούμε,να μεταποιούμε,να μοιραζόμαστε αγαθά με τους άλλους είναι κοινωνική υποβάθμιση… Σήμερα καταξιωνόμαστε κοινωνικά με την ατομική κατανάλωση - να αγοράζουμε συνεχώς και να πετάμε.
Και δυστυχώς, οι περισσότεροι από εμάς δουλεύουμε σκυλίσια για να το καταφέρνουμε αυτό…..
Εκείνο, λοιπόν, που θέλουμε να τονίσουμε, ως συμπέρασμα, είναι πως η απάντηση των γνήσιων και μαχόμενων οικολόγων στο ενεργειακό πρόβλημα δεν μπορεί να είναι μόνο σε τεχνικό επίπεδο. Πέρα από τις διεκδικήσεις και τις πιέσεις σε κυβερνήσεις και διακρατικούς οργανισμούς, που ως πολίτες πρέπει να κάνουμε, απαιτείται αλλαγή φιλοσοφίας και αξιών, που οδηγεί σε διαφορετικά πρότυπα. Δηλαδή, να ζούμε τη ζωή μας πιο απλά, πιο λιτά αλλά πιο ουσιαστικά.
Το κλίμα της Γης έχει αποσταθεροποιηθεί εξ αιτίας της ανθρώπινης παρέμβασης. Η θερμοκρασία του πλανήτη αυξάνεται.
Η κλιματική αλλαγή μας αφορά όλους. Κανένας, σε καμιά περιοχή του πλανήτη δεν θα αποφύγει τις επιπτώσεις, άμεσες ή έμμεσες.
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ; Από 7 μέχρι 18 Δεκεμβρίου, στην Κοπεγχάγη, γίνεται η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για το κλίμα.
Η συνδιάσκεψη στην Κοπεγχάγη είναι πρακτικά η τελευταία ευκαιρία για την επίτευξη μιας νέας παγκόσμιας συμφωνίας με ουσιαστικές δεσμεύσεις για δράση.
ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ;
Δεσμεύσεις των ανεπτυγμένων χωρών για μειώσεις των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 40% το 2020 και κατά 90% το 2050 (με βάση πάντα το επίπεδο του 1990).
Χρειαζόμαστε ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΩΡΑ!
Ήρθε η ώρα των κυβερνήσεων να δείξουν πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα για μια παγκόσμια συμφωνία που θα αποτρέψει ένα κλιματικό χάος.
……Είναι όμως και η ώρα της περισυλλογής και της αυτοκριτικής μας ως κοινωνία. Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Ξέρουμε πως το κλίμα αλλάζει κυρίως εξ αιτίας της καύσης ορυκτών καυσίμων (κάρβουνου, πετρελαίου, φυσικού αερίου), που παράγει διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο συσσωρευέται στην ατμόσφαιρα και ενισχύει το «φαινόμενο του θερμοκηπίου». Τα ορυκτά καύσιμα καταναλώνονται κυρίως για παραγωγή ενέργειας που χρειάζεται για να κατασκευαστούν διάφορα προϊόντα, για θέρμανση/ψύξη και για τις μεταφορές ανθρώπων και εμπορευμάτων.
Η κρίσιμη ερώτηση που πρέπει να κάνουμε, πρίν αρχίσουμε τη συζήτηση για πιο φιλικές στο περιβάλλον τεχνολογίες παραγωγής ενέργειας, είναι: Τα χρειαζόμαστε όλα αυτά πραγματικά; Αντιπροσωπεύουν πραγματικές ανάγκες;
Η απάντηση είναι: ΟΧΙ. Απλά, είμαστε δεμένοι εδώ και πολλές δεκαετίες σε ένα πονηρό καταναλωτικό σύστημα, που για να πουλάει συνεχώς προϊόντα-εμπορεύματα μας έχει πείσει πως ακόμα και 100 μέτρα απόσταση πρέπει να πηγαίνουμε με ένα πανάκριβο αστραφτερό Ι.Χ. –(που να το αλλάζουμε και κάθε 4-5 χρόνια) –για να «μπούμε στο μάτι» του γείτονα – ανταγωνιστή μας στην κατανάλωση. Πως πρέπει να αγοράζουμε πανάκριβα ρούχα μόνο για λόγους “life style”. Πως είναι λογικό να καίμε τόννους πετρέλαιο για να θερμάνουμε κτίρια με κακό σχεδιασμό και χωρίς μονώσεις …Πως είναι λογικό να αγοράζουμε τρόφιμα που έχουν έρθει από την άλλη άκρη του κόσμου, τυλιγμένα σε ογκώδεις συσκευασίες, (που θα καταλήξουν αμέσως στα σκουπίδια). Πως η «κρεατοθεραπεία» 7 μέρες τη βδομάδα είναι η πιο υγιεινή δίαιτα….Πως το να ξαναχρησιμοποιούμε,να μεταποιούμε,να μοιραζόμαστε αγαθά με τους άλλους είναι κοινωνική υποβάθμιση… Σήμερα καταξιωνόμαστε κοινωνικά με την ατομική κατανάλωση - να αγοράζουμε συνεχώς και να πετάμε.
Και δυστυχώς, οι περισσότεροι από εμάς δουλεύουμε σκυλίσια για να το καταφέρνουμε αυτό…..
Εκείνο, λοιπόν, που θέλουμε να τονίσουμε, ως συμπέρασμα, είναι πως η απάντηση των γνήσιων και μαχόμενων οικολόγων στο ενεργειακό πρόβλημα δεν μπορεί να είναι μόνο σε τεχνικό επίπεδο. Πέρα από τις διεκδικήσεις και τις πιέσεις σε κυβερνήσεις και διακρατικούς οργανισμούς, που ως πολίτες πρέπει να κάνουμε, απαιτείται αλλαγή φιλοσοφίας και αξιών, που οδηγεί σε διαφορετικά πρότυπα. Δηλαδή, να ζούμε τη ζωή μας πιο απλά, πιο λιτά αλλά πιο ουσιαστικά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)